Pojedynek na lustrzankowym szczycie

Dynamika obrazu
Zdjęcia zarówno z jednego, jak i drugiego aparatu charakteryzowały się bardzo dobrą dynamiką, mimo to można wskazać różnice. Przewidywałem jednak, że pod względem zdolności do odwzorowywania szczegółów w światłach i cieniach zdecydowanym faworytem będzie Nikon D3, którego matryca dysponuje znacznie większymi niż we flagowym EOS-ie detektorami. Jak już pisałem, większy detektor może absorbować większy ładunek świetlny co spowoduje występowanie korzystniejszego stosunku poziomu sygnału do szumu. Okazało się, że wbrew tej teorii lepszą dynamiką obrazu popisał się Canon EOS 1DS Mark III. Na ilustracji wykonanej podczas naszego standardowego testu dynamiki obrazu widać wyraźnie, że w głębokim cieniu to właśnie ten model był w stanie dostrzec najwięcej szczegółów. Dla porównania przedstawiamy też osiągnięcie starszego i znacznie mniej zaawansowanego modelu wyposażonego w matrycę typu APS-C. W rozjaśnionym fragmencie zdjęcia wykonanego EOS-em 20D szczegółów jest mniej, a te które są giną w szumach.

Fragmenty zdjęcia z testu dynamiki - od lewej Canon 1Ds Mark III, Nikon D3 oraz dla porównania Canon EOS 20D wyposażony w ośmiomilionową matrycę typu APS-C

Szumy
Tak, jak się można było spodziewać, testowane pełnoklatkowce nie powinny dać się we znaki swoim użytkownikom pod względem szumów. Wykonując zdjęcia testowe fotografowałem używając nawet bardzo wysokich czułości - rzędu ISO 1600 lub 3200. Na zdjęcia jakie powstały przy takich ustawieniach oczywiście pojawiało się ziarno, ale na tyle niewielkie, że by mówić o problemie szumów. Aparatami z powodzeniem można fotografować używając tak wysokich czułości jak ISO 3200. Nikon umożliwia nawet fotografowanie do niedostępnych dotąd czułościach, przekraczających ISO 25000. Na zdjęciach wykonanych w trybach super wysokiej czułości szumy oczywiście są już wyraźnie widoczne. Nie mniej jednak fotoreporterom (dla których to Nikon przygotował swoją najnowszą lustrzankę) zdarzają się sytuacje, gdy trzeba coś utrwalić nawet gdy warunki oświetleniowe są ekstremalnie niesprzyjające. Wówczas fotografuje się ignorując konsekwencje w postaci spadku jakości technicznej zdjęcia. W epoce aparatów analogowych, w takich sytuacjach naświetlało się zdjęcia na filmie o mniejszej czułości tak, jakby w puszce znajdował się super czuły negatyw. Następnie w laboratorium materiał był poddawany specjalnemu procesowi wywoływania (tak zwanemu forsowaniu), dzięki czemu udawało się uzyskiwać poprawnie doświetlone zdjęcia (choć charakteryzujące się bardzo wysokim ziarnem).

Mimo, że oba aparaty bardzo dobrze spisały się w testach pod względem odporności na szumy, po wyliczeniu wyników testów okazało się, że można wskazać zwycięzcę. Lepszy pod tym względem jest model Nikona. Z analiz zdjęć tablicy testowej wykonanej programem Macbeth v.2,1 przy każdym z branych pod uwagę poziomów czułości (minimum, ISO 400, ISO 800 oraz ISO 1600) model D3 zdobywał lepsze osiągi. Przewaga Nikona w tym przypadku nie dziwi (sprawdziła się teoria omawiana wyżej przy okazji testu dynamiki obrazu).