15 hitów, których nigdy nie było

Miejsce 10: Atari 2700

Ktoś z Atari miał swego czasu genialny pomysł (raczej marketingowy niż techniczny) - postanowił wziąć niezmiernie popularną konsolę do gier Atari 2600, wpakować ją w nowa obudowę, dodać nowe kontrolery i nazwać to... Atari 2700.

Atari 2700

Wyszło rewelacyjnie - obudowa była nowoczesna, gamepady dość wygodne, również nowatorskie oraz, co najważniejsze... bezprzewodowe. Ludzie z Atari byli zachwyceni i natychmiast uruchomili szeroką akcję promocyjną. Niestety, zdała się ona psu na budę - konsola Atari 2700 nigdy nie trafiła do sklepów. Podczas testów wyszła na jaw pewna drobna, acz dość uciążliwa przypadłość urządzenia. Okazało się, że kontrolery mają zasięg ok. 300 metrów - problem w tym, że nie zastosowano w nich żadnego systemu przypisywania konkretnego kontrolera do konkretnej konsoli. Tak więc na Atari 2700 można było komfortowo grać bez kabelków - pod warunkiem, że nie robił tego nikt inny w promieniu 300 metrów. Dodatkowo, okazało się, że zastosowanie w nich technologii rodem z systemów do otwierania drzwi garażowych również nie było optymalnym pomysłem - pojawiały się bowiem silne interferencje z innymi urządzeniami. Firma Atari zdecydowała się na przeprojektowanie kontrolerów - ale okazało się, że to dramatycznie zwiększyło cenę całego zestawu. Dlatego też ostatecznie zrezygnowano z wprowadzenia urządzenia na rynek (aczkolwiek niektóre jego elementy wykorzystano w kolejnych produktach Atari).

Miejsce 9: Secure Digital Music Initiative

Pod koniec lat 90. firmy działające w branży rozrywkowej i elektronicznej zaczęły powoli uświadamiać sobie, że konieczne jest opracowanie jakiegoś standardu legalnego dystrybuowania muzyki w Internecie. Wtedy też powstało konsorcjum, które zaproponowało standard o nazwie Secure Digital Music Initiative (SDMI).

Celem projektu było stworzenie nowego, zabezpieczonego formatu muzycznego, który stałby się powszechny w Internecie. Pliki miały być zabezpieczone przed nieautoryzowanym dystrybuowaniem poprzez system tzw. znaków wodnych (dzięki którym można byłoby określić, kto nielegalnie udostępnił muzykę). Format ten miał być obsługiwany przez wszystkie trafiające na rynek przenośne odtwarzacze plików audio.

Firmy stojące za SDMI były tak pewne swego, że aby udowodnić skuteczność nowej technologii w 2000 zorganizowały konkurs, w którym zadaniem uczestników było złamanie zabezpieczeń (chodziło przede wszystkim o usunięcie znaku wodnego - nagrodą było 10 tys. USD). Pycha została szybko ukarana - w niespełna 3 tygodnie dokonał tego zespół naukowców pod wodzą profesora informatyki z Princeton, Eda Feltena. Co więcej, konsorcjum SDMI niezbyt ładnie radziło sobie z porażką - gdy prof. Felton ogłosił, że zamierza omówić szczegóły złamania zabezpieczeń na konferencji, został... pozwany.

Ostatecznie jednak wydarzenie to dało do myślenia inicjatorom projektu - został on bezterminowo zawieszony (i trwa w tym stanie do dziś).