Autonegocjacja - tak czy nie?

Wiele sterowników kart sieciowych umożliwia wybór między różnymi szybkościami transferu w LAN-ie. Do czego mogą się one przydać?

Kiedy klikniemy prawym klawiszem na Mój komputer i wybierzemy Właściwości -> Sprzęt -> Menedżer urządzeń -> Karty sieciowe, a następnie dwukrotnie klikniemy na wybraną kartę i -> Zaawansowane, trafimy do spisu opcji, z których jedna będzie się nazywała (lub przynajmniej będzie zawierała w nazwie) Link Speed.

Do wyboru mamy zwykle następujące wartości Auto Detect lub Auto negotiation oraz 100 Mbps/Full Duplex, 100 Mbps/Half Duplex, 10 Mbps/Full Duplex, 10 Mbps/Half Duplex.

W typowej sieci najlepszą z nich jest opcja Auto Detect/Auto negotiation. Kiedy jednak urządzenia w naszym LAN-ie są skompletowane i nieprędko się zmienią, warto na stałe ustawić najwyższą dostępną szybkość, np. 100 Mbps/Full Duplex.

Należy jednak pamiętać, że 1) starsze huby i przełączniki nie obsługują tego trybu pracy, 2) system Windows włączając oszczędzanie energii w kartach sieciowych mogą zaburzyć transfer sieci.

Szczególnie istotny jest punkt 2). Jeśli bowiem wepniemy w sieć komputer przenośny pracujący na baterii albo pozostawimy na długo uruchomiony komputer stacjonarny, ze względu na potrzebę oszczędzania energii zostanie on przełączony w tryb pracujący z obniżoną szybkością, czyli 10 Mb/s (10 Mbps). Transfer między taką maszyną a normalnym hostem może wtedy się bardzo pogorszyć albo wręcz zejść do poziomu kilku kilobajtów na sekundę.

Podsumowując: jeśli w Windows wykorzystujemy Zarządzanie energią i zostawiamy komputer włączony na bardzo długo bez korzystania z niego LUB często wpinamy w sieć laptopa pracującego na baterii, najlepiej zrobimy wykorzystując opcję Auto negotiation. W innych wypadkach stałe ustawienie najwyższej dostępnej szybkości powinno nieco przyspieszyć pracę w sieci.