PDP(wyświetlacze plazmowe) - choć często są nie do odróżnienia od ekranów LCD pracują w całkowicie odmiennej technologii. Podstawową cechą ekranów plazmowych jest zbudowanie ich z dwóch szklanych tafli, gdzie na jedną z nich naniesiona jest czarna matryca elektrod przewodząca prąd, a druga pokryta jest luminoforem. Luminofor to powłoka złożona z czerwonych, zielonych i niebieskich plamek, czyli podstawowych barw, z których powstają inne kolory. Między szklanymi taflami znajduje się najczęściej mieszanina neonu i ksenonu. W momencie gdy elektrony jonizują gaz powstaje promieniowanie ultrafioletowe i tym samym pobudza do świecenia luminofor.

Zalety plazm: szeroki kąt widzenia wynoszący często ponad 160 stopni w obu płaszczyznach, przystępność cenowa modeli o niższych rozdzielczościach. Droższe plazmy XGA oferują rozdzielczości odpowiednie do prezentacji obrazu wysokiej jakości bez konieczności dokonywania jego skalowania. Najczęściej przywoływaną wadą jest niska trwałość monitorów plazmowych. Należy się liczyć z tym, że z biegiem czasu luminofor ulega degradacji, a wyświetlany obraz nie jest już tak jasny jak na początku. Druga wada to konieczność umiejętnego użytkowania plazmy. Warunkiem zachowania pełni sprawności monitora "gazowego" jest niedopuszczenie do długotrwałego wyświetlania nieruchomego obrazu. Jeśli do tego dopuścimy to wyświetlona scena pozostanie na ekranie na wieki. Na szczęście nowoczesne plazmy trudno zniszczyć, bowiem wszystkie wyposażane są w specjalne systemy, nie dopuszczające do wcześniej opisanej sytuacji.